Niet een coach.
Een man die
de weg kent.

Ik ben geboren op 26 juli 1988, enig kind. Mijn ouders scheidden toen ik vijf was. Het ging niet zonder slag of stoot. Mijn moeder kreeg het hoederecht, mijn vader zag ik om de twee weken en in de vakanties de helft van de tijd.

Zo kon ik moeilijk een band met hem opbouwen. En thuis werd niet altijd goed over hem gesproken, waardoor ik niet wist hoe ik me tegenover hem moest verhouden. Ik miste een vader zonder het zo te noemen.

In de lagere school was ik het dikkere kind. Ik schaamde me voor mijn lichaam en hoorde er niet bij. In mijn puberteit sloeg dat om in rebellie. Spijbelen, roken, cafés, meisjes, school kon me niets schelen. En hoe dichter ik bij mijn achttiende kwam, hoe harder het werd. Feesten, drinken, drugs, versieren. Het leven leek een feest.

Dat werd mijn patroon. Ik vluchtte in feesten en vertier. Toen dat me niet meer vulde, vluchtte ik in relaties waarin ik mezelf verloor. Liep zo'n relatie stuk, dan vluchtte ik weer in het feesten. En later, toen het feesten voorbij was, stortte ik me op mijn werk. Doordeweeks gaf ik tweehonderd procent voor mijn werkgever, kreeg promoties, en ook daar kenden ze me als de feester die het uiterste geeft.

De rode draad zag ik pas veel later. Ik kon niet alleen zijn met mezelf.

In 2017 maakte ik een soloreis. Voor het eerst voelde ik dat er meer was dan festivals en feesten. Ik probeerde mijn leven om te gooien, minderde het feesten, gaf me over aan een nieuwe relatie. Maar opnieuw verloor ik mezelf. Mijn eigenheid brokkelde dag na dag af, terwijl ik me steeds dieper in het werk stortte om de leegte niet te voelen. Het leek een eindeloze strijd zonder rust vanbinnen.

In 2023 werd ik zelfstandig ondernemer in de IT. Eind dat jaar kwam alles tot een breekpunt.

“Vrijdagavond 24 november 2023. Een acute dissectie van de kransslagader. Mijn leven ging letterlijk stil staan. Ik weet nog dat ik zei dat ik niet wilde sterven, dat ik nog zoveel wilde doen. In het UZA volgde meteen een spoed-openhartoperatie. Twaalf uur. Toen ik zeventien uur later uit narcose kwam, was mijn eerste gedachte: nu ga ik het leven omgooien.”

Deze keer meende ik het.

Ik revalideerde, met vallen en opstaan. Ik beëindigde de relatie. En ik ging aan de slag bij De Nieuwe Adembeweging, om het vertrouwen in mijn lichaam en mijn geest terug te vinden.

Daar kwamen de patronen bloot te liggen. De reden waarom ik al die jaren was blijven vluchten voor wie ik was. Dat bracht me bij dieper werk, bij Spekkoek Academy, Anima Nexus en Awake Origins, en bij andere bewustzijnsreizen die mijn ontwaken vormden. Ik leerde kijken naar de jongen in mij die een vader miste en zich vastklampte om erbij te horen.

Het werk gaf me terug wat ik nooit had gehad. Verantwoordelijkheid. Innerlijke rust. Eigen leiderschap. Mijn eigen normen en waarden. En misschien wel het belangrijkste: de band met mijn ouders is vandaag sterker dan ze ooit is geweest. Niet omdat het verleden veranderde, maar omdat ik veranderde.

Ik bouwde nog steeds systemen — voor bedrijven, voor projecten. Maar nu bouw ik ze ook voor mannen. Vandaag combineer ik alles wat ik leerde — ademwerk, systemisch werk, regressie, innerlijk kindwerk en alchemie — in mijn werk met andere mannen, via Mãnava en Project Leonidas. Niet omdat ik het bestudeerd heb. Omdat ik het zelf gelopen heb.